Anne in Amerika!

Zu Hause

Daar zit ik dan. Op JFK. Met m'n laptoppie. (Jawel! Een nieuwe! Hij is vrijdagmiddag bezorgd, terwijl ik er met zenuwzweet op zat te wachten...). Het sneeuwt buiten. Een stormpje is het wel te noemen. Tja, dit gaat niet zo'n prachtig verhaal worden hoor. Er zit iets dwars in mijn keel geloof ik... De lucht hangt vol met afscheid. Afscheid van vrienden en vriendinnen. Afscheid van een thuis waar ik anderhalf jaar heb gewoond. Afscheid van een land dat zo anders en ook zo hetzelfde is. Afscheid van een deel van mijn leven. Afscheid van New York City, the greatest city in the world. En bovenal van drie heerlijke kinders. Got, wat ga ik ze missen. De afgelopen dagen waren niet mis, er moest een hele kamer gepakt worden en er werd natuurlijk allerhande stress aan toegevoegd, zoals zieke kindertjes, een 'snow day' (vrije dag omdat het sneeuwt) en allerhande lastminute boodschapjes en feestjes. Ik denk dat ik mijn finals van maandag en dinsdag wel heb gehaald, en ik heb een prachtige paper geschreven voor Culturele Anthropologie, waar ik eigenlijk best trots op ben. Maar ik heb ook nog nooit zo weinig slaap gehad in een week geloof ik, haha.

Anyway, het vliegtuig wacht. Het gaat me eerst meenemen naar Reykjavik, en daarna naar Amsterdammie! M'n thuisfront van Nederland wacht me daar op.

Inmiddels zijn de vluchten achter de rug. Natuurlijk kon ik met m'n laptop niet gratis even op een of ander netwerkje inbreken, en veel tijd had ik ook niet, dus dan maar vandaag. Het vliegtuig had natuurlijk 2 uur vertraging op JFK vanwege de sneeuw, en we kwamen in Reykjavik om 7.40 aan terwijl boarding was begonnen om 7.20. Gelukkig was Icelandair zo aardig om het hele vliegtuig te laten wachten op Anne Kuijs en nog 3 anderen, haha. Hoe dan ook, ik zit weer veilig en vertrouwd aan de eettafel thuis in Veghel!

Ik moet zeggen dat het nog niet erg raar is om thuis te zijn, het voelt eigenlijk wel rustgevend dat de laatste stress van het afscheid nu echt voorbij is. De echte klap zal nog wel volgen denk ik...

Anyway, dit was het laatste verhaal verlopig! Heel raar om dat nu zo af te sluiten. Nou ja, ik vertrek ook weer naar Zuid Oost Azie, dus een einde aan Anne de Journalist is het nog lang niet.

Ik wil jullie bedanken voor alle reacties en interesse in het afgelopen jaar, dat deed echt goed! Ik heb de verhalen geschreven met plezier, en om te zien dat mensen ze ook met plezier lezen doet goed.

Tijd voor een broodje kroket van Jopie.......

xxxxxxxxxxxxxx

ps Laatste foto's zijn te vinden in de albums 'New York' en 'Rye'.

Obama is de man!

Barack Obama was de man op dinsdag 4 november. Het was een historische dag. Met veel zenuwen en interesse leefde ook ik hier naartoe. Sure, de toekomiste president zal wel niet mijn president worden, maar hij zal een enorme invloed hebben op dit land, (een land waarmee het helemaal niet zo geweldig gaat) en ook op de wereld! Ik geloof dat deze verkiezingen nog nooit zo nauw zijn gevolgd in andere landen op de wereld.

Omdat er zo’n grote gemeenschap is die Obama leek te steunen, hier aan de oostkust en westkust, maar ook bij jullie daar, leek het bijna alsof niemand nog voor McCain was. Tja, wie is er nou ook nog republikein? Je krijgt er geen betere overheidsvoorzieningen van, en de oorlog in Irak zal er ook niet door ophouden. Waar republikeinen in mijn ogen een beetje voor staan, is de ‘ieder voor zich’-visie. De zwemleraar van Gilles heeft het me ooit in een discussie voorgehouden: ‘Okay, studeren in dit land is heel erg duur. Maar in jouw land betaal je waarschijnlijk 50% belastingen, ook als je geen kinderen hebt. Ik betaal liever voor mijn eigen kinderen, niet die van de rest van het land!’ Hm. Dit vangt voor mij wel een beetje de filosofie die een gemiddelde republikein erop na houdt. Wat ook hoog in het vaandel lijkt te staan, is ‘zo min mogelijk overheidsbemoeienis.’ (Ook dat heb ik eens van een Amerikaan zelf gehoord, zelfs een politieagent.) ‘The American People don’t like the idea that the government is in their business. Freedom is valued very highly in this country.’ Vrijheid? Betekent vrijheid echt dat je je eigen boontjes lopt, los van de regering? Maar de regering is er toch om jou te dienen en te helpen? Ik voel me in Nederland een stuk vrijer, vanwege het feit dat ik een ziektekostenverzekering heb. Als ik een gaatje heb, hoef ik een tandartsbezoek niet uit te stellen tot die tand verrot is, omdat ik de tandartsrekening niet kan betalen. (Die trouwens ook nog belachelijk hoog is, maar dat is weer een ander verhaal.) Ik vind het vrijheid dat ik een baan kan kiezen die ik leuk vind, omdat ik een opleiding heb kunnen doen die bij me past. (Nou ja, nog niet, maar ook dat is weer een ander verhaal..) En ik vind het vrijheid om met de bus naar een andere stad te kunnen gaan, een bus die ook door de overheid wordt gefinancierd. Ik zie niet in wat er slecht is aan overheidsbemoeienis en sociale instellingen. Maar hier noemt men dat ‘socialism’. Meerdere keren heb ik op de radio horen zeggen dat de plannen van Obama neigden naar socialisme. Tot een kritische dj zei: ‘Maar wat is daar slecht aan dan??’

Niet verrassend was dat de gemiddelde Amerikaan mijn mening niet schijnt te delen. Hier in Rye bijvoorbeeld, ken ik een familie die het financieel niet zo makkelijk heeft. Het is een duur dorpje om te wonen, met hoge belastingen. Toen deze mevrouw, P, mij ooit eens vertelde dat ze alleen een basisziektekostenverzekering hebben, en kleine huisartsenbezoekjes vaak zelf betalen omdat dat voordeliger is, viel ik steil achterover. (Keel, neus, oren en temperatuur nalopen kost hier $100..) Op 5 november liep ik haar dus heel blij tegemoet: ‘Yes we Can!’ waarop ze reageerde: ‘Yes we can… what??’

P steunt McCain.

Hier kan ik dus echt niet bij. Hoe denk je dat McCain z’n taxcuts jouw ziektekosten gaan beinvloeden? Ze gaan je zeker niet helpen hoor!

Maar dit beeld sluit wel aan bij de rest van het land. Als je kijkt naar het aantal staten dat republikeins is, dan is dat nog altijd de meerderheid. Gelukkig waren er ook een hoop mensen die eens wat anders wilden. Die geloofden in verandering, en verandering wilden voor henzelf en anderen. Een hele hoop mensen zeggen misschien dat Obama alleen maar verkozen is vanwege het wanbeleid van Bush, waar hij zo mooi naast afsteekt. Nou ja, so what? Het maakt mij niks uit, ik kon alleen maar denken: ‘we hebben gewonnen!!’ Die overwinningsstemming werd wel gedeeld hier in huis, maar de volgende dag merkte je er niks van. Het ‘McCain/Palin’-bordje was uit de tuin van de buurman. Maar voor de rest? Iedereen ging naar school. Joggen. Boodschappen doen. En er werd niet over politiek gepraat. Misschien had ik een soort ‘Joehoe, we zijn kampioen!!’-stemming verwacht, wat natuurlijk ook wel naief is. Want feit blijft dat het in de politiek over delicate zaken gaat. Dit zijn niet de Yankees die winnen… het gaat over mensen en hun levens. Dat is niet niks.

Nou is het natuurlijk zo dat Obama nog steeds rechts zit in vergelijking met de Nederlandse politiek. Echt socialistisch zal het hier niet zo snel worden. Maar dat maakt niet uit. De belofte van verandering is er. Joehoee, we zijn kampioen!!!

YES WE CAN!!

Joehoeoe!!!!

Het is zo ver! Change will come to AMERICA!

Joop, Jerom en ik hebben de vlag al uitgehangen. (Dorien is helaas op zakenreis, dus moesten we met zijn drietjes bouncen op de bank.)

Deze overwinning belooft veel goeds voor America! (And it's great television)

Later meer nieuws! (Nu ga ik luisteren naar de speech) (Oh verrassend, Gilles komt prompt naar beneden gewaggeld om mee te kijken, biologisch klokje??)

OHNY, HSM3, OMG!!

Leuke weekends! Het Open House New York weekend was geweldig. 300 verschillende dingen waren er te zien en te doen, dus het werd kiezen en plannen geblazen. Jil en ik hebben een programma afgewerkt van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat, ik had maandag dan ook zo ongeveer nodig om bij te komen. De meest indrukwekkende dingen die we dit weekend hebben gezien bestonden uit een loft in the Village en een glasblazerij in Brooklyn. Het Loft maakte indruk omdat het groot, licht, modern, mooi, duur, rustgevend, uniek, en milieuvriendelijk was. Geen wonder dat er 's ochtends om 9u al een rij stond om het te kunnen bekijken... (Zie foto's in het album 'New York'.) De Glasblazerij was geweldig, omdat ik gewoon nog nooit zoiets had gezien! Ik vond het echt geweldig om te zien wat ze allemaal met glas kunnen doen, en om de (overigens zeer stereotyp ogende) glasblazers aan het werk te zien. Alsof je in een aflevering van het Klokhuis zit!

Dat weekend was ook nog iets anders bijzonders te doen: een concert van Hot Chip. Niet alleen bijzonder omdat ze heel goed zijn, maar ook voor mij, want ik ben in mijn eentje gegaan. Best een doorbraak vond ik zelf. Geinig was dat ik hier niemand enthousiast kon krijgen, terwijl in Nederland verschillende mensen best jaloers waren..! Op zulke momenten mis ik thuis dus wel een beetje, maar dan bedenk ik weer dat ik in f-ing New York ben, dus suck it up & enjoy!

Wat ik vorige week enjoyed heb was een roadtrip in Connecticut! Ixone belde me: 'Anne, the leaves are changing. We have to go on a roadtrip.' Also, die zondag zaten we om 9u 's ochtends in de auto, richting Woodstock, CT. Dat weekend was meteen ongeveer een van onze laatste mooie weekends, dat wij goed benut hebben door wijn te proeven in een wijngaard daaro. (Helaas zo slim geweest om mijn gekochte fles wijn daar vervolgens achter te laten..) Foto's volgen nog, dus blijf de website checken!

Ilse en ik hebben ook nog cultureel gedaan de week daarna: (got, wat heb ik hier lang niet geschreven zeg..) we hebben een bezoekje gebracht aan de 'Cloisters'. Beetje raar is het wel: je loopt in een oud Frans klooster, maar toch voelt het op de een of andere manier niet helemaal authentiek als je daarna met de Metro naar Grand Central gaat. Dit was overigens meteen écht het laatste mooie weekend! De blaadjes geven het weer massaal op en het begint guur te worden buiten. Zucht. Dat was hem dan, de zomer in New York.

Inmiddels is er wel weer een lekker vrij weekend aangebroken. Vanochtend was ik alweer om 7.30 wakker, voor... een speciale Milton-School-viewing van 'High School Musical 3'! Dit was natuurlijk tegelijk meteen een fundraiser voor Milton School. 100 minutes of chipper perkiness, that's a lot to handle on a Saturday morning... Nou, het was zeker leuk, dat kan ik niet ontkennen... Maar Amerikaanser dan dit bestaat niet geloof ik!!

Anyway, tijd voor de afsluiter! Sara deed een leuke uitspraak deze week, toen we in de auto zaten. Het wilde allemaal niet opschieten, met auto's voor ons die hardnekkig 20 bleven rijden in de 30-zone. Sara en Isabel vonden dat ik maar moest toeteren. 'Nou', zei ik, 'je kan niet zomaar naar iedereen gaan toeteren.. Dat is niet zo classy.' Sara dacht daar anders over: 'But that's America!'

Tot zover de VS-NL berichtgeving.

Classy kisses!

Happy Rosh Hashanah!

Joehoe, hier ben ik weer! Het is me weer een turbulent weekje geweest. Vooral voor de verkiezingen, voor mij niet zo heel erg. Wel anders dan anders: de kinderen hadden 2 dagen vrij. Het was namelijk Rosh Hashanah. Hm-hmm, ik wist ook niet dat de USA een semitisch land was, maar kennelijk wel dus... -Ik denk eerlijk gezegd dat het te maken heeft met het idee: openbaar onderwijs is voor iedereen en moet voor iedereen zijn. Christelijke feestdagen hebben dus niet persé voorrang op andere religieuze dagen. En daarbij wonen er in dit land best veel Joden.-

Deze dagen waren een mooie gelegenheid voor Isabel om haar slaapfeestje te houden! Sjongejonge, het is me wat met 7 giechelende meiden in één kamer... Wat ik de volgende dag hoorde was: 'Oh my god Isabel, I'm like sooooo sad your party is actually over now!' En dat werd door iedereen beaamd, dus het feestje was zeker geslaagd! (Ik heb ze na 12 uur niet meer gehoord, dus volgens mij zijn ze nog netjes op tijd gaan slapen ook..)

Verder was hij er afgelopen weekend weer: de beroemde NL borrel! Ik was voorbereid op een avondje in de City, dus ik had een echte American-style jurk aangedaan. Toch een beetje bloot misschien? Voor ik het wist zat een vriendelijke Latina mama met haar hand in mijn decolleté te friemelen... Only to close the gap! Haha. Dat gebeurt je toch ook alleen maar hier he...

Op de borrel was het weer ouderwets druk, en omdat Wieke op bezoek was, ook extra gezellig! Oh, en nadat we met allerlei bekenden en onbekenden tot een uur of 5 op stap waren geweest, kwam ik er achter dat ik al een half uur met Noah Valentijn ('t Schnitzelparadijs) aan het praten was. Hahah. Waar je ze toch tegen komt he..? Heb ik overigens al eens verteld dat de kinderen van Jon Bon Jovi bij de oppaskinderen van Ilse op school zitten? En dat Jorien -voor ze vertrok- tegenover Maggie Gyllenhaal woonde?? Jaa, die beroemdheden, ze lopen zomaar los rond hè...

Maar nu over tot serieuzere zaken! De economie is crashende, en de verkiezingen zijn met een noodgang dichterbij aan het komen. Het debat tussen Sarah Palin en Joe Biden was onwijs boeiend, en het heeft er ook toe geleid dat onze buurman nu een aanmoedigingsbanner voor mcCain toe heeft gevoegd aan zijn collectie. Hij zal wel gedacht hebben: 'Redden wat er te redden valt', want het oordeel over Palin was genadeloos! Nou ja, jullie hebben het debat vast ook gekeken. Wat ik het meest ongelofelijke vind is die koppigheid van de republikeinen: het enige dat ze lijken aan te bieden is 'tax cuts.' Jaa, zo komen we de economische crisis wel uit, ja. Laat vooral de rijke mensen minder betalen, en ach, die mensen die toch al dakloos zijn, lekker laten zitten. Is ook heeel goed voor de economie... Ons huishouden is in ieder geval nog steeds een Obama-huishouden, en de rest van het land lijkt zich er langzaam bij aan te sluiten! Maar de beste manier om hier van op de hoogte te blijven is deze website die ik van Joop kreeg. Altijd up-to-date, helemaal geweldig!

En daar mee sluit ik dit verhaal af, ik heb namelijk een druk weekend voor de boeg! Jil en ik gaan ons namelijk heel het weekend op 'Open House New York' storten! Er is onwijs veel te doen en te zien, en we gaan zelfs allebei nog een paar uurtjes volunteeren op een project! We zijn dus helemaal involved in de community. Oh, en zaterdag ga ik naar een concert van hot chip . Leukleukleuk!

Veel economisch geluk voor iedereen gewenst.........

Het Izzy-Weekend

Het Girls'-day-out-weekend werd onbedoeld een beetje een Isabel-weekend... Vrijdags heb ik me namelijk om te beginnen aangesloten bij de vaste Theunissen-traditie om het weekend in te luiden: zwemmen en pizza eten.

Vervolgens was zaterdag DE dag: onze Girls' day out! Een kadootje kopen is moeilijk, dus dan zou je denken dat dat makkelijker wordt als je het onderwerp in questie (Isabel) meeneemt. Maar voor je het weet loop je weer tegen andere problemen aan, zoals het budget, de smaak (een hoop suggesties vielen niet in goede aarde, oh mijn god, mijn puberteit is nu definitief over!), maar ook de ouderlijke goedkeuring natuurlijk! Uiteindelijk zijn we dan toch geslaagd, en Izzy heeft een geweldige dag gehad, dus iedereen happy. Toen we thuis kwamen was er nog een verrassing voor Isabel: ze mocht zondag met haar vriendin Kate mee naar 'The Little Mermaid'. ("My ex-husband got these from a client, and he's always sooooo unorganised, he completely forgot he had them!")

Dus Izzy, Kate, en Liz (Kate's mom) zondag met de trein naar de city. Ik wilde naar een museum gaan, dus ik ging -nietsvermoedend- met de fiets naar het station. En wie loop ik tegen het lijf? En wie had er nog wel een kaartje over? Dus wie zat er op zondagmiddag bij de kleine zeemeermin???

Ik heb hier wel weer herontdekt dat Musical toch echt niet mijn ding is, en dat 'de Kersouwe' toch echt wel zijn charme heeft... Desalniettemin kan ik natuurlijk niet ontkennen dat het weer een geweldige dag was, misschien nog wel meer dankzij het interessante kijkje in 'een dagje uit met de Clarke Family'. ("Ohh, are you cold? Yeah, I was gonna get you a sweater anyway." [$30] - "No, I don't take the subway anymore. I mean, it's just so hot and it smells!" [-> taxi] - "Yes, I thought we could grab a bite at Planet Hollywood before. [$100] Oh, their pictures are always soo cute! [$25]" Enz...) Het is echt ongelofelijk wat mensen met -een overschot aan- geld zo uit de losse pols uitgeven. Verder aardige mensen hoor, niet helemaal mijn types, maar ja, euh, wat zeur ik eigenlijk..??

Het weekend daarna ben ik eigenlijk alleen maar in the city geweest. Vrijdag was er een film op het dak van een school (www.rooftopfilms.com), echt onwijs cool, en soooo New York! Zaterdag naar "The New Museum of Contemporary Art": ik ben dol op nieuwe kunst (is volgens Piet en Vera iets heeeeel anders dan moderne kunst, zo noem ik het dan ook niet!) dus dit was ook weer een geslaagde operatie. Het gebouw bevindt zich overigens in de East village, daar was ik al lang niet geweest, dus ik kon meteen een stukje stad weer herontdekken. Erg leuk.

Oh en met mijn school gaat het goed! Ik vind beide vakken interessant, en het is een stuk geslaagder dan Sociology, al was het maar omdat deze leraren over iets anders dan hun priveleven vertellen, en zelfs ons nog wel eens laten praten. Het gebouw van Culturele Anthropologie is alleen nogal gloomy, het is een oud ziekenhuis schijnbaar.... (Klik om uit te vissen waar Yonkers is) Je parkeert aan de achterkant en komt dan door een soort dienstingang naar binnen, om vervolgens een muffe, gammele lift te betreden, die je langs vele, voor de helft lege, verdiepingen voert, tot je bij 'school' aan komt. Bij mijn eerste les was het ook nog eens ontzettend grauw weer, en de airco in ons lokaal staat onwaarschijnlijk koud afgesteld (16 graden of zo). Als dat je niet aan een horrofilm doet denken weet ik het ook niet meer... Ik ben in ieder geval blij dat ik er 's avonds niet heen hoef! brrrrrrrrr......

Deze week is een drukke week, ik heb besloten Tai Chi uit te gaan proberen (kan er nog wel bij) en Joop is vandaag jarig, dus er moest een appeltaart komen (geslaagd!). Dat Tai Chi is overigens wel grappig, mijn 74-jarige, charismatische, Franse leraar Bertrand is zo enthousiast dat er eindelijk iemand jonger dan 65 mee doet, dat ik zo ongeveer alle aandacht krijg. Ik kan het dus al heeeel goed! (Of ik heb er meer talent voor dan voor yoga, wat niet onwaarschijnlijk is)

Goed, dat was hem weer, tijd om de Neerlandsche lesch voor te bereiden! Ik geniet daar nog steeds van, de kinderen minder, maar goed, daar gaat het natuurlijk niet om in het onderwijs. (..)

Hejdå! (= houdoe in het Zweeds! Elin vertrekt morgen naar huis, maar dit heeft ze me toch nog maar mooi even kunnen leren!)

ps check de foton in alle albums! (Raad maar wat dat Zweedse woord betekent)

Back to Normal

Daar ging ik weer deze week, met m'n korte broekie langs alle tuinmannen, straatwerkers, vuilnismannen, grasmaaiers... Het lijkt wel of ze verdubbeld zijn in aantal. (En mijn broekje twee keer zo kort is geworden... Hangt m'n kont er onderuit of zo?? -Maar na een check bleek dit toch niet het geval te zijn..-) Afgezien van de explosieve groei in heerschappen op mijn weg is er voor mijn dagelijkse routine weinig veranderd: ik zit er alweer helemaal in. Klein verschilletje met de zomer: ik ga weer naar school! Ik had me zelfs ingeschreven voor een cursus op ZATERDAG, hoe vind je die?? Gelukkig kwam het beter uit als ik die verplaatste naar een andere dag, waardoor ik nu op Dinsdagavond Psychologie volg in de PortChester Middle School, en me op Vrijdagochtend mag verdiepen in Culturele Antropologie in Yonkers. Die laatste is trouwens écht een gezellig gebouw, foto's zal ik volgende week eens gaan maken. Denk overigens niet dat ik hier een Universitaire graad uit ga halen: het zijn 3 uurtjes per week per course, en het is aan de Westchester community college. Maar dit alles doet er niet toe: ik ga weer naar school! Yeahh!

Hier in Rye zijn trouwens ook wat andere dingen veranderd ten opzichte van vorig jaar.

1. Alle kinderen zijn een klas omhoog gegaan. Gilles vindt 1st grade leuk maar zwaar, Jerom heeft zich met overgave gestort op zijn zelfstandigheid en zijn huiswerk, en Isabel moet zich zien te redden in een klas zonder vriendinnetjes. Over dat laatste kan ik berichten dat het goed met haar gaat! Ze is onwijs flexibel en weet er absoluut het beste van te maken.

2. Gilles zit tegenwoordig op Karate.

3. Ik geef de kinderen op vrijdagmiddag Nederlandse les! Het taleninstituut waar ze de afgelopen jaar les kregen had geen juf voor dit jaar, wat Joop en Dorien heeft doen besluiten om mij in te schakelen. (Als ik wilde, en ik wilde wel!) Er zijn taalboeken, werkboeken, spellingboeken en handleidingen meegereisd vanuit Nederland, en de eerste les is inmiddels een feit! Ik vind het heel leuk, de kinderen minder. (Het is en blijft Nederlandse les he..)

Tijd voor een muzikaal intermezzo met een van Joop's favoriete liedjes, gemaakt door zijn vriend Leon. Klik voor 'je danst zoals je in bed bent.' (Shit, waarom krijg ik dat venster hier nu niet meer ingeplakt??)

Afgelopen weekend heb ik me ook vermaakt met muziek, maar wel van een ander kaliber... Er was een muziekfestivalletje met upcoming bands at South Street Seaport. Dat is hier. Vanalles gehoord, niet allemaal even goed, maar desalniettemin leuk om bij te zijn. Ook lekker in het zonnetje gezeten, -zie foto's 'New York'-, en nu toch eindelijk 'Komt een vrouw bij de dokter' gelezen. (Het jankgedeelte wijselijk bewaard voor thuis..)

Zometeen vertrekken Isabel, Dorien en ik richting Shopping Mall in White Plains! Isabel wordt volgende week namelijk alweer 10 jaar, en van mij krijgt ze een 'girls day out.' (Dat heb ik niet verzonnen, dat heeft ze zelf bedacht! Joyce heeft dat een keer met haar gedaan, en dat was zooo geweldig, dat ze er niet over kan ophouden. Goed gedaan Joyce!) Ik hoop dat ik haar kan evenaren.

Fijn weekend, mij zal dat wel lukken denk ik!

Kuss

Terug van weggeweest

Daar ben ik dan weer! Terug van weggeweest! Of weg van terug geweest?!

Het bezoek in Nederland was fantastisch! Hoe vaak kan je nou zeggen dat je thuis weggaat om thuis op vakantie te gaan?? Ik wil iedereen die me met open armen heeft ontvangen dan ook eventjes een pluim geven: het was geweldig! Ik weet weer helemaal wat ik in Nederland allemaal moet missen. Daar zou ik heel verdrietig van kunnen worden, maar ik word er ook blij van, want ik besef de waarde van vriendschap zoals ik dat nog niet eerder heb gedaan. -Er zijn een paar mensjes die ik nog niet heb kunnen zien, ik verwacht dan ook dat we het met kerst extra leuk zullen hebben.-

Goed, dat gezegd hebbende, mag ik wel weer verder leuteren over het hier en nu, Rye, New York, kindertjes, school, oppassen…

Toen ik op Newark aan kwam voelde het meteen alweer een beetje als thuis komen, dus dat is wel een goed teken denk ik. (Ik denk nog steeds aan jullie allemaal hoor, de foto’s liggen bij de cvs as we speak, die ga ik zometeen ophalen.) Dinsdag gingen Joop en Dorien alweer aan het werk, maar de kinderen pas donderdag naar school, dus wij hebben elkaar weer lekker 20 uur achter elkaar kunnen knuffelen. (Isabel’s grootste hobby: ‘flubberen’, want ik heb zulke ‘lekkere zachte’ bovenarmen om aan te friemelen… hmmm.. dat heb ik niet gemist dus!) Jerom was über-behulpzaam en heeft boodschappen gedaan, geholpen met eten koken, en ook nog eventjes een taart gebakken. Heerlijk huiselijk dus, deze dagen met zijn viertjes. (Of 8-jes, als je ook nog 4 vriendjes in huis haalt. What was I thinking, op mijn tweede dag nog wel?? Ik weet het ook niet. Ach ja. The more the merrier...)

Vandaag hebben de kids alweer hun eerste schooldag! Ongelofelijk, die 10 weken zijn dan nu toch echt voorbij. Ze pakken dat hier op de basisschool wel wat anders aan dan in Nederland: een week voordat school begint krijg je een brief van je juf, waarin ze vertelt dat jij haar leerling zult zijn het komende jaar. Snel je vriendjes bellen dus, om uit te vissen of ze in dezelfde klas zitten.. Bij Isabel is dat dit jaar jammerlijk fout gegaan: ze is apart van al haar vriendinnen geplaatst, in een andere klas! Dat is mooi balen, ik hoop dus dat ze zich vanmiddag na school goed voelt, maar ik vrees het ergste. Het stomste is nog dat het schoolhoofd er niks aan wil doen: dan had je een paar maanden geleden maar een brief met verzoeken in moeten dienen. Ja hallo, wie verwacht nou dat hij geisoleerd wordt??

Nou goed, ik houd jullie op de hoogte over dit onderwerp. Voor nu zeg ik tschuss, weer bedankt voor het lezen, en tot het volgende verhaal!

Ps Foto’s van Nederland lijken me niet zo boeiend voor jullie, dus nieuwe foto’s volgen volgende keer weer, tegen de tijd dat ik iets mee heb gemaakt.

Pps Nou vooruit, een paar indrukken dan.... -->